بعضی ها فکر میکنند اگر از آنها در مورد کسی – که می خواهد با شخصی زندگی مشترک آغاز کند – سؤال شود که« از فلان شخص – دختر یا پسر – چه می دانید؟ » اگر واقعیت ها را آن طور که هست بگویند مرتکب گناه بزرگ « غیبت » شده اند. و حال این که این طرز تفکر کاملا اشتباه است. زیرا طبق روایاتی که به زودی بحث آن خواهد آمد این « عیب گویی » نه تنها غیبت محسوب نمی شود، بلکه واجب است. و از طرفی معقول نیست که از ما مساله مهمی را در مورد شخصی، که سرنوشت ساز است بپرسند و ما با سکوت یا با پرده پوشی عیوب کسی که به او آگاهی داریم، باعث بدبختی دو انسان محترم بشویم.

 

حال اگر از ما در مورد جوانی سوال کردند چه باید بگوییم؟

پر واضح است که واقعیت را آن طور که هست باید گفت. یعنی بدون کم و کاست، نه از خودمان – به خاطر خصومت های شخصی – چیزی بر عیوبش اضافه کنیم و نه – به خاطر دلسوزس و احیانا به خاطر فامیلی و یا همسایگی – چیزی کم کنیم و به جای این که عیب واقعی را بگوییم بر عکس تعریف و تمجید بی جا بکنیم. 

آیا ما در قبال این سوال مسئولیت داریم یعنی اگر واقعیت را نگوییم و یا کتمان کنیم خداوند متعال ما را مواخذه خواهد کرد؟

باید بگویم: « بله » ما مسئولیت داریم و خداوند متعال ما را از کتمان خق نهی میکند و می فرماید:

« و لا تلبسو الحق بالباطل و تکتموا الحق و انتم تعلمون » (1) حق را به باطل مشتبه نکنید تا حقیقت را پنهان سازید در صورتی که به حقانیت آن واقفید.

طبق آیه مذکوره هر حقی باید انجام گیرد و جلوگیری از حق و یا پنهان سازی آن حرام است و هر کتمان حق کند مشمول آیه « ولا تکتموا الشهاده و من یکتمها فانه آثم قلبه و الله بما تعلمون علیم » (2) خواهد شد.

 

1-      سوره بقره، آیه 42.

 

2-          سوره بقره آیه 283: کتمان شهادت نکنید و هر کس شهادت را کتمان کند همانا قلب او گنهکار است و خداوند به کاری که می کنید آگاه است.